جیغ بنفش

خسرو شکیبایی چه زیبا گفت: کاش می شد آدمی،گاهی ... فقط گاهی به اندازه نیاز بمیرد بعد بلند شود آهسته آهسته... خاکهایش را بتکاند اگر دلش خواست برگردد به زندگی دلش نخواست بخوابد تا ابد... ...

عازم یک سفرم سفری دور به جایی نزدیک سفری از خود من تا به خودم مدتی هست نگاهم به تماشای خداست و امیدم به خداوندی اوست... ...

همه رفته اند....انگار هیچ کس ازز اول نبوده است...دلم تنگ شده برای صفحه سیاه وبلاگم...برگشتم تا باز هم باشم در کنار دلنوشته های دیرینم...دوستان قدیمم...آهای کسانی که دیرگاهیست رفته اید خانه کوچک دلنوشته هایتان را رها کرده اید برگردید...من آمده ام تا باشم.......